Depan Mata Memasyarakatkan Filem

January 22, 2007

Depan Mata Memasyarakatkan Filem
Hartati Hassan Basri; HARIAN METRO, (22 Jan 2007)
 
NAMPAKNYA program bual bicara Fenomena Seni pada 12 Januari lalu agak dingin ketika barisan panel membincangkan isu Masa Depan Filem Melayu Hancur kerana skop perbincangan lebih menjurus kepada luaran dan tidak mengupas dan melihat dengan mendalam maksud tajuk yang dipilih.
 
Sebaliknya perbincangan lebih panas di luar studio apabila ia terus diperdebatkan selama seminggu. Istilah hancur seharusnya dilihat dari pelbagai sudut.
 
Ada yang menganggap tajuk itu tidak releven dengan keadaan semasa kerana industri filem Melayu berkembang dengan baik melalui peningkatan pengeluaran filem yang dihasilkan akhir-akhir ini.
 
Malah, kutipan mencatat box-office atau pecah panggung juga dikatakan sebagai bukti masyarakat kita menerima dengan baik kehadiran filem tempatan. Itu yang dipertahankan panel, Ketua Pengarah Perbadanan Kemajuan Filem Nasional Malaysia (Finas), Mohd Mahyidin Mustakim sebagai sokongan mengatakan topik dipilih tidak sesuai.
 
Ia dikuatkan lagi dengan komen produser dan pengarah hingga ramai menyalahkan tajuk yang dipilih. Bagi saya tajuk tidak salah kerana tujuan diadakan perbincangan ialah untuk mengupas apakah benar atau tidak pernyataan yang dipilih.
 
Sudah tentu setiap ahli panel ada pendapat masing-masing dan peranan mereka untuk membincangkan perkara itu. Apakah pengacaranya, Rosyam Nor tidak cukup provokatif untuk menghangatkan suasana?
 
Kalau dilihat secara halus, semua pihak harus melihat tajuk itu sebagai satu amaran dan berbuat sesuatu supaya masa depan filem Melayu tidak jadi begitu. Kita cari jalan bagaimana mahu menyelesaikan masalah mudah tapi amat rumit ini – sokongan majoriti masyarakat.
 
Cuba tanya orang di sekeliling kita, apa pandangan mereka terhadap filem Melayu? Saya pasti ramai menjawab spontan, “entahlah, kerana tidak menonton filem Melayu” atau “filem Melayu masih ditakuk lama”.
 
Itulah tanggapan majoriti masyarakat kita. Apakah dengan jumlah penonton sekitar 500,000 orang itu boleh dikatakan sebagai mendapat sokongan masyarakat berbanding 24 juta jumlah rakyat yang ada di negara ini.
 
Bila agaknya filem Melayu mampu menarik lebih ramai penonton? Kalau tidak semua, suku pun sudah cukup baik. Jadi, cabaran bagi karyawan kita ialah bagaimana mahu memasyarakatkan filem kita dan saya melihat perkara ini satu tanggungjawab bersama.
 
Pengarah memerah kreativiti untuk menghasilkan filem bermutu, produser pula menyokong ke arah menghasilkan filem berkualiti, kerajaan membantu menyediakan dana dan juga prasarana manakala masyarakat memberi peluang dan ruang untuk menerima kehadiran filem Melayu.
 
Kekurangan panggung di bandar saja adalah masalah utama tapi bagaimana cara untuk membantu penonton di kampung? Rasanya tidak perlulah hanya melihat atau merancang menyediakan panggung canggih dan selesa dengan tiket mahal.
 
Sebaliknya tempat terbuka dengan layar putih juga boleh diadakan tayangan filem. Begitu juga tayangan di panggung eksperimen di institusi pengajian tinggi supaya dari golongan bawahan hingga atasan boleh menontonnya dan masyarakat majoriti punya pilihan apakah mahu panggung selesa dengan membayar tiket mahal atau tiket murah di tengah padang?
 
Saya tertarik dengan komen Pensyarah Filem di Jabatan Media, Universiti Malaya, Dr Abu Hassan Hasbullah. Walaupun hanya dalam perbualan agak singkat, banyak yang boleh direnung dan dikongsi bersama dengan bekas senior saya ketika menuntut di Jabatan Penulisan dulu (kini Jabatan Media).
 
Katanya, mencari istilah untuk filem nasional juga agak kacau dan masih menemui jalan buntu apabila masing-masing mempertahankan pendirian dengan menghasilkan filem dalam bahasa Melayu dan ada pula filem Cina, filem Tamil dan filem rojak.
 
“Filem rojak itu dikatakan sesuai kerana menggambarkan realiti masyarakat kita. Apakah itu yang harus menjadi identiti filem kita? Bagi saya kita perlu ada satu identiti dan ia hanya boleh dilakukan melalui satu bahasa iaitu bahasa Melayu atau bahasa kebangsaan.
 
“Kalau guna bahasa Cina, sudah ada filem dari China, Taiwan dan Hong Kong. Kalau filem Tamil, ada filem dari India. Tapi kita mahu satu identiti iaitu filem Melayu.
 
“Tidak kisahlah kalau masyarakatnya berkulit putih atau hitam tetapi apa yang menjadi identitinya ialah bahasa pertuturannya. Sudah seharusnya bahasa Melayu yang menjadi bahasa rasmi menjadi bahasa identiti filem kita.
 
“Karyawan filem harus mencari jalan bagaimana mahu menarik penonton Cina dan India untuk menonton filem Melayu. Bagi saya bukan dengan cara menghasilkan filem dalam bahasa mereka sebaliknya cerita yang mewakili masyarakat Malaysia yang majmuk tetapi menggunakan bahasa sama iaitu Melayu.
 
“Masa depan filem Melayu cerah tetapi kalau tidak ditangani dengan baik dari sekarang, tidak mustahil menjadi hancur,” katanya.
 
Mungkin ia boleh kita renung bersama. Selamat Tahun Baru Hijrah, semoga kita sama-sama mendapat keberkatan dan melangkah ke penghidupan yang lebih baik.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: